Jedna od najljepših klisura u Srbiji nalazi se na Zapadnoj Moravi, nedaleko od Čačka između planina Ovčara i Kablara. Ona je usječena u planinski masiv sastavljen od škriljaca, ali ima i blage nagibe sa šumovitim zaravnima. Njenoj ljepoti doprinose i dva vještačka jezera nastala posle Drugog svjetskog rata hidrocentralama Ovčar Banja i Međuvršje. Pod Kablarom uz rijeku, nalazi se i ljekovita banja koja od davnina privlači mnoge bolesnike.
Od ostalih krajeva Srbije ovu klisuru izdvajaju i njeni mnogobrojni manastiri na lijevoj i desnoj obali Morave. Po njima i po samoj prirodi cijeli kraj dobio je u narodu ime Srpska Sveta gora.
Rijetko je gdje na tako malom prostoru sagrađeno toliko manastira. Sada ih ima deset i dva sveta mesta i to:
Na desnoj strani Morave su:
-Manastir Vavedenje, na izlasku iz klisure, (danas parohijska crkva)
-Manastir Vaznesenje, spram Jovanja na drugoj strani rijeke, par stotina metara udaljen,
-Manastir Preobraženje, nekad se nalazilo na lijevoj obali 2 kilometra uzvodno od Nikolja, naspram starog manastira,
-Manastir Svete Trojice, na brdu, naspram Blagoveštenja,
-Manastir Sretenje, nedaleko od Sv. Trojice, na podnožju ispod samog vrha Ovčara,
Na lijevoj obali Morave su:
-Manastir Blagoveštenje, 2 kilometra od Preobraženja, iznad Ovčar Banje,
-Manastir Ilinje, na brdu nad -Blagoveštenjskim tunelom, sada metoh manastira Blagoveštenja,
-Manastir Jovanje, 6 kilometara uzvodno od Vavedenja, nekada najvažniji manastir, „lavra“,
-Manastir Nikolje, 2 kilometra uzvodno od Jovanja,
-Manastir Uspenje Presvete Bogorodice, crkvica pronađena kod ruševina Jovanjske kule, metoh manastira Jovanje
i crkva posvećena Svetom Savi koja se zove crkva Savinje i crkva-pećina Kađenica.
-Manastiri Nikolje, Sretenje, Blagoveštenje i Sveta Trojica proglašeni su za spomenike kulture od velikog značaja.
-U literaturi poznat je još jedan Manastir Sv. Georgija, koji je vjerovatno bio na jugoistoku Ovčara. Njegov pečat čuva se u Narodnom muzeju u Beogradu.
Smatra se da su prvi manastiri izgrađeni posle katalonske najezde 1307—1309. godine kada su stradali manastiri na Svetoj gori Atonskoj. Bježeći u dubinu Balkanskog poluostrva srpski kaluđeri su u ovoj klisuri osnovali svoje manastire. Sljedeći veliki talas je uslijedio posle Maričke bitke, a dolaskom Turaka ovi manastiri dobijaju nove uloge, čuvara duhovnosti i identiteta Srba, ali i golih života za zbjegove koji su se skrivali u klisuri, pećinama ili okolo manastira.
Mnoge svetinje su 1930-tih bile u lošem stanju, tako da su viđeni ljudi okolnih pet srezova pokrenuli akciju za obnovu, koju je blagoslovio i episkop žički Nikola
